łuszczyć


łuszczyć
łuszczyć {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk VIIa, łuszczyćczę, łuszczyćczy, łuszczyćczony {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}to samo co łuskać: Łuszczyć groch, nasiona czegoś. {{/stl_7}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'zdzierać, obłupywać z drewna korę (zazwyczaj razem z łykiem) ': {{/stl_7}}{{stl_10}}Łuszczyć pale sosnowe. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • łuszczyć — ndk VIb, łuszczyćczę, łuszczyćczysz, łuszcz, łuszczyćczył, łuszczyćczony 1. → łuskać 2. techn. «zdejmować z drewna korę wraz z łykiem; obłupywać, odzierać z kory» łuszczyć się «odpadać cienkimi warstwami, łuskami, odłupywać się» Skóra się łuszczy …   Słownik języka polskiego

  • łuszczyć się — {{/stl 13}}{{stl 7}} sypać się, odpadać, kruszyć się drobnymi, cienkimi płatkami, warstwami (np. w wyniku przesuszenia) : {{/stl 7}}{{stl 10}}Skóra, naskórek łuszczy się. Farba, tynk łuszczą się i odpadają ze ścian całymi płatami. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • łuszczenie — ↨ łuszczenie się n I rzecz. od łuszczyć (się) …   Słownik języka polskiego